غَيْرِ أُولِي الْإِرْبَةِ جز خداوندان حاجت به زنان مِنَ الرِّجالِ از مردان شما يعنى آنها كه بطلب خوردنى به خانهاى آيند و به زبان هيچ حاجتى ندارند يعنى دغدغه شهوت نيست ايشان را چون پير سال‌خورده و عنين و ابلهانى كه مطلقا از مباشرت خبر ندارند و همّت ايشان و مقصود جز طعام نيست و اكثر ائمه حنفيه رح برآنند كه خصى و مجبوب و عنين در حرمت حكم اجانب دارند چه ايشان را آرزوى مباشرت هست غايتش آنكه توانائى بر آن نيست أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ يا طفلان آنان كه لَمْ يَظْهَرُوا مطلع نيستند عَلى عَوْراتِ النِّساءِ بر عورات زنان يعنى تميز ندارند و از حال مباشرت به ايشان بىخبراند يا آنكه قادر نيستند بر اتيان زنا يعنى بالغ نشدند و به حد شهوت نرسيده‌اند وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ و نزنند زنان پاى خلخال‌دار خود را بر زمين بوقت رفتن لِيُعْلَمَ تا دانسته شود ما يُخْفِينَ آنچه پنهان مىدارند مِنْ زِينَتِهِنَّ از پيرايه خود كه خلخال است يعنى بايد كه آواز خلخال خود به گوش مردم نرسانند كه تا موجب ميل مردم بديشان شود وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ و بازگرديد به خداى تعالى جَمِيعاً همه شما أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ اى گرويدگان لَعَلَّكُمْ شايد كه شما تُفْلِحُونَ رستگار شويد به توبه همه را به توبه فرمود چه هيچ يك از آدمى از خطره و جريمه خالى نيستند امام قشيرى رح قدس سره فرمود كه محتاج‌تر كسى به توبه آنست كه خود را محتاج به توبه نداند در كشف الاسرار آورده كه همه را از مطيع و عاصى به توبه فرمود تا عاصى خجل زده نشود چه اگر فرمودى كه اى گناهكاران شما توبه بكنيد موجب رسوائى ايشان شدى چون در دنيا ايشان را رسوائى نمىخواهد اميد است كه در عقبى نيز رسوا نكند نظم چو رسوا نكردى به چندين خطا * درين عالم پيش شاه و گدا در ان عالم هم بر خاص و عام * بيامرز و رسوا مكن و السلام وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى او بنكاح درآيد زنان بىشوهران را مِنْكُمْ از شما يعنى مرد را كه زن ندارد كه خدا سازيد و زنى را كه بىشوهر است به عقد كسى درآريد وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ ديگر نكاح كنيد نيكان و شايستگان را از بندگان خود وَ إِمائِكُمْ و كنيزكان خود تخصيص صالحان جهت اهتمام است بشان ايشان و آنكه بسبب تزويج و تزوج در پرده عفت بمانند إِنْ يَكُونُوا اگر باشند ايامى و صلحاء از عباد و اماء فُقَراءَ درويشان و تنگدستان يُغْنِهِمُ اللَّهُ غنى گرداند ايشان را خداى تعالى مِنْ فَضْلِهِ از فضل خود به قناعت يا به اجتماع روزى در يك منزل كما قال عليه السلام طعام الواحد يكفى الاثنين وَ اللَّهُ واسِعٌ و خدا فراخ‌بخشايش است سعت معيشت او دهد عَلِيمٌ دانا است باستحقاق فقراء بسط بساط روزى او كند .